تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نیاز
می کشم ناز یکی تا به همه ناز کنم
+ نوشته شده توسط مژگان در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 و ساعت
2:44 بعد از ظهر |
X
|
تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نیاز می کشم ناز یکی تا به همه ناز کنم
+ نوشته شده توسط مژگان در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 و ساعت
2:44 بعد از ظهر |
هيچ كس اشكي براي ما نريخت هر كه با ما بود از ما مي گريخت چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاء ل مي زنم حافظ ديوانه فالم را گرفت يك غزل امد كه حالم را گرفت: ما ز ياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود انچه مي پنداشتيم + نوشته شده توسط مژگان در سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386 و ساعت
3:18 بعد از ظهر |
زندگي شايد يك خيابان دراز است كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد زندگي شايد ريسماني ست كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد زندگي شايد طفلي ست كه از مدرسه بر مي گردد يا عبور گيج رهگذري باشد كه كلاه از سر بر مي دارد و به رهگذري ديگري با لبخندي بي معني مي گويد: « صبح بخير» زندگي شايد آن لحظه ي مسدودي ست كه نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد و در اين حسي است كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت آه .... سهم من اين است سهم من اين است سهم من آسماني است كه آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد + نوشته شده توسط مژگان در شنبه بیستم بهمن 1386 و ساعت
4:2 بعد از ظهر |
سلام به همه ي دوستان نازنينم نمي خوام زياد بنويسم چون وقتي مطلب زياد بشه كسي نمي خوندش فقط مي خواستم ازتون
خواهش كنم كه واسه داداشم دعا كنين 10 سالشه و تقريبا" دو ساله كه مريضه پاش درد مي كنه
، خون به سر استخونه پاش نمي رسه دكترا گفتن كه اگه خوب نشه بايد عملش كنن و بعد از
عمل ديگه رشد نمي كنه . من همين يه داداشو دارم كه تمام زندگيمه ازتون خواهش مي كنم
براش دعا كنين . + نوشته شده توسط مژگان در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386 و ساعت
3:53 بعد از ظهر |
يك نفر ... يك جايي... تمام روياش لبخند توست احساس مي كنه كه زندگي واقعا" با ارزشه ... پس هر وقت احساس تنهايي كردي اين حقيقت رو به ياد داشته باش كه يك نفر ... يك جايي ... در حال فكر كردن به توست و من يعني يه جوان 19 ساله كه دو ، سه تا پيرهن بيشتر از شما پاره كرده و سن و سالي ازش گذشته با توجه به تجربياتي كه تو اين 19 سال كسب كردم مي گم كه اينا همش يه مشت جفنگياته و هيچ كس تو اين دنيا روياش لبخند شما نيست و از لبخند شما لذتي نمي بره تازه
برعكس ؛ لبخند تون حتي اگه از ته ته دلتون و به خاطره خوش بودن دلتونم نباشه ، خيليا رو
ناراحت مي كنه هيچ كس تو اين دنيا حس نمي كنه كه زندگي ارزشي داره و كاملا" برعكس
همه مي دونن زندگي چقد چرت و بي خوده ؛( البته استثناهايي هم در اين بين مشاهده مي شوندو
تك توك آدمايي پيدا مي شن كه چار چنگولي چسبيدن به اين دنيايه .... ) و در رابطه با تنهايي
يكي دوجمله كه نمي شه گفت در اين مورد حرف بسياراست ولي متاسفانه من قدرت بيان ندارم
فقط مي تونم بگم تا اونجايي كه من ديدم همه تنهان و اكثريتم ازش رنج مي برن مگه كسي كه
خدارو داره و يه همچين كسي نه تنها س و نه از چيزي رنج مي بره و اينم جديه جدي مي گم كه
هيچ كس تو اين دنيا به فكر كسي نيست و تو اين دنيا همه فقط به فكر خودشون و منافعشون
هستن ؛ حتي اوني كه ادعاش مي شه عاشق سينه چاكته و بي تو شب و روز نداره ( مجددا"
تاكيد مي كنم كه استثناها رو فراموش نكنيد ،چون تك و توك كسايي پيدا مي شن كه به فكر بقيه ي
آدما باشن و به حرفشون بشه اعتماد كرد ولااقل خودشون واسه حرفشون اون قدر ارزش قائل
هستن كه وقتي حرفي زدن پاش وايسن ، خوش به حال كسايي كه يه همچين جواهراتي رو تو
زندگيشون دارن ) راستي اون آدمي كه ناياب بود و جواهر قطعا" حقيقت زندگي رو فهميده و مي دونه كه ما آدما
چرا خلق شديم ومثه بعضي از ماها نيست كه شب و روز داريم بي خود و بي هدف لحظه هاي
عمرمونو مي كشيم اونم نه همين جوري بلكه هر شب كه سرمونو رو بالش مي زاريم نسبت به
روز قبل كلي گناه كرديم ، كلي دل آدمارو شكستيم ، كلي آه و نفرين مردمو به جونمون خريديم
و...... . اگه كسي واقعا" از علت خلقت ما خبر داره مرسي مي شم اگه برام بنويسدش شايد تو زندگيم يه
تحولي ايجاد كنه . + نوشته شده توسط مژگان در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386 و ساعت
3:47 بعد از ظهر |
پاييز سنگ دل بي رحم اون همه برگ مگه كم بود؟ گل من رو چرا بردي؟ گل من دنياي من بود + نوشته شده توسط مژگان در چهارشنبه سوم بهمن 1386 و ساعت
6:2 بعد از ظهر |
نگو كه رفتن تو مرهم و دواي من است نبودن تو فقط چاره و شفاي من است نگو اگر تو نباشي هميشه من شادم دگر نمي رسد آواز و داد و فريادم اگرچه آمدنم يك خطاي ديگر بود تمام ثانيه ها از نگاه تو تر بود نگو كه خسته اي و حاجت سفر داري شكست خورده اي و راه پر خطر داري نرو نرو كه من خسته تر تو را دارم نگو كه مي روي ؛ كم بيازارم بمان كنار من بي رمق كه دل پيرم بدان اگر تو نباشي چه زود مي ميرم + نوشته شده توسط مژگان در یکشنبه سی ام دی 1386 و ساعت
10:46 قبل از ظهر |
پنداشتم سفرم پايان گرفته است به غايت مرزهاي توانايي ام رسيده ام صد كرده است راه مرا ديواري از صخره هاي سخت تاب و توان خود را از دست داده ام و زمان ؛ زمان فرو رفتن در سكوت شب است اما ببين چه بي انتهاست خواهش تو در درون من و اگر واژه هاي كهنه بميرند در تنم آهنگ هاي تازه بجوشند از دلم و آنجا كه امتداد راه رفته گم شود از ديدگان من يادي چه پاك ؛ رخ مي نمايد گسترده و شگرف افق تازه اي در برابرم تاگور + نوشته شده توسط مژگان در یکشنبه سی ام دی 1386 و ساعت
10:38 قبل از ظهر |
در سكوت غريب تنهايي ماه خيالت را در چشمه ي اشك مي شويم و در پاك ترين گوشه ي قلبم
مي نشانم . در سكوت تنهايي جز اشك مونسي ندارم . اشك هايم را دوست دارم كه مرهم زخم
هايم مي شوند . اشك هايم را دوست دارم كه صادقانه مي بارند. اشك هايم را هديه مي كنم به دلهاي بزرگي كه
درد هايي خاموش دارند . اشك هايم را به پاي تو مي بارم ؛ شايد در شبهاي بي تپش ؛ گاهي
سراغي از اين دل تنها بگيري. + نوشته شده توسط مژگان در جمعه بیست و هشتم دی 1386 و ساعت
11:5 قبل از ظهر |
|
|
